Henry Hill‘in gerçek hayat hikayesinden uyarlanan bu film, ana planda olması gerektiği üzere onu tutmaya çalışsa da Joe Pesci, Tommy DeVito rolüyle pek çok sekansta rol çalarak filmin tek Oscar’ını aldı. Onu bu şekilde Oscar’a götüren sebep şüphesiz üstün ve tatlı-sert oyunuydu. Mafyanın hiçbir şeye gülmeyen ağır abileri vardır, bilirsiniz. Tabi ki aslında bilmezsiniz ama film dünyasının bize kaktırdığı genel geçer mafya tipi budur. Aynı zamanda bu adamlar çok konuşmayı ve espri yapmayı da sevmezler. Yer yer güzel replikleri patlatırlar bittabi. Ama Kurtlar Vadisi’ndeki Google’dan “Güzel sözler” aramasıyla indirilmiş türdeki gülünç sözlerden değil. Daha önceden yazılmamış türden şeyler.

İşte Joe Pesci’nin oynadığı rolün riski ve seyir zevki de tam burada yatıyor. Ete kemiğe büründürdüğü Tommy DeVito karakteri tam anlamıyla çenesi düşük bir mafya elemanı. Olur olmaz her şey üzerine fütursuzca laflar edebiliyor, sonucunu düşünmeden. İnce ses tonu ve geyik anlatım tarzı sebebiyle de çevresindeki insanların (Tabi sadece mafya elemanlarının) oldukça güldüğü bir adam. Ama aslında DeVito çoğu zaman bi hikaye anlattığında, bunu insanlar gülsün diye anlatan bir adam değil. Bu sebeple de çoğu insanın dilinden anlamıyor. Espri yaptığında hiç gülmeyen o geleneksel Amerikan stand-upçıları gibi tıpkı. O şov adamlarına sürekli gülüyorsanız, bu adam konuşurken de sürekli somurtmanız lazım. Bu sefer de DeVito’nun akli dengesi bozuk bir karakter olduğunu düşünerek “Niye gülmüyorsun?” ya da Joker edasıyla “Why so serious?” diyip ağzınızı yırttığını görebiliriz. Kısacası bu tarz bir adamdan uzak durmak en güzel çözüm.

Birazdan aşağıda okuyacağınız sahne filmin en meşhur ve Joe Pesci’nin ortalığı dağıttığı (Dağıtmadığı sahne var mı ki?) sahnelerinden biri, hem esprisel (Kendisine göre komik değil tabi), hem de kafa göz anlamında. Yanına aldıkları çaylakla barda 3-5 kelam eden iyi ahbaplar, muhabbetin ilerlemesiyle birlikte yerini en iyi ahbap olan bizim Deli DeVito’ya bırakıyor. Anlattığı hikaye oldukça komik olmasına karşın, yanındaki çaylağın “Komiksin dostum” sözüyle birlikte yarı ağzını arar, yarı öldürecek şekilde çaylak Henry’ye sataşıyor. Tabi sonra bunun bir nevi polis zorlamasında ötme deneyi olduğundan bahsediyor. Repliklerini okurken gözümde bu denli iyi canlanan başka bir sahne hatırlamıyorum. Öyle ki, şu an karşıma Joe Pesci çıksa elim ayağıma dolanır, ne yapacağımı şaşırırım. Seversem öldürürler, sevmezsem öldüm tragedyası var ya, işte bu adam böyle birşey. (- Şey mi? – Yok abi öyle demek istememiştim, böyle bi efsane diyecektim)

Tommy: Secasus’taki banka işinde çok komik birşey oldu. Çimlerin üzerinde yatıyordum. Adam “Ne yapıyorsun?” dedi. “Dinleniyorum.” dedim. “Burada mı? Burası park değil, plaj da değil.” “Dinleniyorum!” dedim. Merkeze götürüp soru sormaya başladı. Bilirsiniz, şundan bundan. “Bize ne söyleyeceksin?” “Her zamanki gibi…Hiçbir şey” dedim. “Niye konuşayım?” Salaklar! “Hayır, bugün bana birşey söyleyeceksin” dedi. “İyi o halde söyleyeyim. Git ananı becer.” dedim… Sen dosyamı gördün Anthony, suratımı dağıttılar. Kendime gelince bir de kimi göreyim karşımda? Yine o serseri. “Şimdi bana ne söyleyeceksin?” dedi. Ben de dedim ki “Sen burada ne arıyorsun? Sana, git de ananı becer dememiş miydim?” dedim. Altına edecekti. Bam, güm, bam! Adi herifler! Bir kereliğine iri yarı biri olmak isterdim.
Henry: Çok komiksin… Gerçekten çok komiksin.
Tommy: Çok komiksin de ne demek?
Henry: Anlarsın ya, komik… Hikaye… Komik adamsın.
Tommy: Yani konuşma tarzım mı? Nedir?
Henry: Hiç canım bilirsin işte, komiksin. Yani hikayeyi anlatışın…
Tommy: Nasıl komik? Komik olan ne?
Anthony: Tommy, yanlış anladın.
Tommy: Bekle, bekle Anthony. O kocaman adam. Ne söylediğini bilir. Nasıl komik?
Henry: Bilirsin, yani… Komik adamsın.
Tommy: Şu işi açıklığa kavuşturalım. Belki de kafam basmıyordur. Nasıl komik oluyorum. Palyaço gibi miyim? Seni eğlendiriyor muyum? Seni güldürüyor muyum? Seni eğlendirmek için mi buradayım? Komikle ne demek istiyorsun? Nasıl komik oluyorum?
Henry: Bilirsin, hikayeyi anlatışın…
Tommy: Hayır, bilmiyorum. Sen söyledin. Ben ne bileyim? Komiksin diyen sendin. Nasıl oluyor da komik oluyorum? Benim nerem bu kadar komikmiş? Komik olan şey ne, söylesene!
Henry: (Birden gülmeye başlayarak) Hadi oradan Tommy.
Tommy: Aşağılık herif! Neredeyse kafalıyordum! Neredeyse. Kekeleyip durdu salak. Frankie, titriyor muydu? Bazen senin hakkında endişeleniyorum Henry. Sorgulamada ötebilrsin. (Herkes gülmektedir. Tommy’nin arkasında barın işletmecisi Sonny belirir.)
Tommy: Senin derdin ne yahu? Ben de enselendim sandım. Akbabalar gibi ensemde! Ne istiyorsun?
Sonny: Garson çocuk sana hesabı vermeye korkmuş. Şununla ilgilenir misin?
Tommy: > Sorun değil. Benim hesaba yazsınlar.
Sonny: Ben de bu konuda konuşmak istiyordum. Sadece bu değil ki, bana 7.000 papel borçlusun. 7.000 dolar, az para değil. Saygısızlık etmek istemem ama…
Tommy: Saygısızlık etmek istememen çok iyi Sonny. Dostlarımın önünde beni küçük düşürüyorsun. Sanki batakçıyım. (Sonny’yi kravatından yakalar.) Sonny sen salağın tekisin. Şimdiye kadar burada kaç para harcadığımızı…
Sonny: Böyle yapma…
Tommy: Ne demek istiyorsun böyle yapma diyerek! (Sonny’nin kafasına bir şişeyi geçirir ve tekmeleyip kovar. Herkes kahkahalarla gülmektedir.) Şu salağa inanabiliyor musunuz? Bunun komik olduğunu mu düşünüyorsunuz? Sen neye bakıyorsun be? Gerizekalı herif! Hesabı getirmek istemiyor musun? (Garsona da birşeyler fırlatır.) Şu salağa inanabiliyor musunuz? Bu işleri hesapta senin yapman gerekiyor.
Henry: Çok komik adamsın.
Tommy: Buraya kadar Henry! (Gülerek silahını çıkarır ve Henry’ye tutar.) Hâlâ gülmek istiyor musunuz? Bu herif çocuğunu vaftiz etmemi istedi. 7.000 dolarını aldım.
Henry: Gerçekten çok komiksin.
Tommy: Buraya kadar, buraya kadar!

Yazı bittiğinde “W.A.S.P. – Fistful of Diamonds” çalıyodu.

Bugün repliktör bölümümüzde sinema tarihine çok büyük yön vermiş, savaş filmlerine apayrı bir boyut kazandırmış mükemmel bir filmin, Apocalypse Now (Kıyamet)‘ın repliklerini paylaşmak istiyorum. Joseph Conrad‘ın Heart of Darkness isimli kitabından Francis Ford Coppola tarafından beyaz perdeye aktarılan bu şaheser, gerçekten adını hak eden bir filmdi. Amerikan ordusunun emir-komuta zincirinden çıkıp, bölge yerlileri ve yanındaki bazı askerlerle kendi uygarlığını oluşturup, kendi savaşını veren Albay Kurtz (Marlon Brando) ve onu bulup yok etmek için yola koyulan Yüzbaşı Willard‘ın hikayesiydi. Albay Kurtz’e ulaşmaya çalışırken yanındaki asker arkadaşlarıyla pek çok macera içinde bulunan Willard’ın yer yer Albay Kurtz hakkında kendi iç çatışmalarına tanık oluyoruz film boyunca. Filmin açılış sahnesinin ise kolaylıkla sinema tarihinin en iyi açılış sahnelerinden biri olduğunu söyleyebilirim.

Bu filme “Kıyamet” denilmesi gerçekten boşuna değil. Filmi çekerken Coppola’nın setinin başına neredeyse gelmeyen kalmamış. Bütün eşyaların parçalanmasına, yanmasına kadar pek çok musibetle karşılaşan efsane yönetmen, artık pes etme noktasına gelmiş, hatta intihara bile kalkışmış. Bu yüzden filmde Coppola’nın da halet-i ruhiyesi ile karışmış melankoliyi yer yer hissedebiliyoruz. Filmin 153 dakikalık orjinal versiyonu ve sonradan çıkarılmış 202 dakikalık ekstra uzun Redux versiyonu mevcut. Yalnız uzun versiyonda Amerikan Fransız ilişkilerinin ve muhabbetlerinin olması gerekenden fazla uzatılması sebebiyle sinema uzmanları tarafından pek de önerilmeyen versiyon. Ama bana sorarsanız, ben izledim gayet de memnun kaldım.

Aşağıdaki plan ise askerlerimizin Albay Kilgore isimli kaçıkla tanıştıktan sonraki savaş planı. Bu denli büyük savaşların herkesin beyninde çatlak açtığının en canlı kanıtı olan Albay, savaşın ve bombalamanın tam ortasında askerlerine sörf yapmayı emrediyor. Filme katıldığı andan, çıkana kadar Willard’dan mükemmel bir şekilde rol çalıyor ve bir nebze de olsa şaşkınlık içinde yüzümüzde tebessüm ettirmeyi başarıyor. Lights,camera,action!

Binbaşı : Burası hala çok tehlikeli efendim.Belki de başka bir yerde sörf yapmalısınız.
Albay Kilgore: Sen sörf hakkında ne bilirsin ki binbaşı? Sen kahrolası New Jersey’densin.Buraya gelin, buraya gelin! Üstünü değiş.
Asker: Şimdi mi efendim?
Albay Kilgore: Burada nasıl sörf yapılır görmek istiyorum, git üstünü değiş gel.
Diğer asker: Orası hala tehlikeli efendim.
Albay Kilgore: Sörf yapmak istiyor musun asker?
Asker: Evet, efendim.
Albay Kilgore: Bu iyi işte evlat.Çünkü ya sörf yapacaksın ya da savaşacaksın.Bu yeterince açık mı? Şimdi gitmeye başlayın. Ben sizi korurum. (Lance’i işaret ederek) Lance için de bir tahta getirin.
Lance: Bot gelene kadar burada bir b.k yapamayız.
Albay Kilgore: Lance, bahse girerim oraya gitmek için sabırsızlanıyorsun.
Lance: Ne?
Albay Kilgore: Bak nasıl iki taraflarından kırılıyorlar. Bir adam sağdan biri soldan, aynı anda. Ne düşünüyorsun?
Lance: Gelgit olana kadar beklemeliyiz.
Albay Kilgore: Buraya gel, bak, bak.
(Lance ve tüm askerler düşen bombadan korunmak için yere atlar, Kilgore ise kıpırdamamıştır bile; ayaktadır ve bağırır)
Albay Kilgore: Gelgit altı saatten önce gelmez! Burada altı saat beklemek mi istiyorsun? (Megafon ile sörf yapanlara seslenir) Tamam arkadaşlar, saklanmayı kesin. Haydi. Gidelim!
Yüzbaşı Willard: Rock & Roll için biraz riskli olduğunu düşünmüyor musun?
Albay Kilgore: Eğer bu sahilin sörf için güvenli olduğunu söylüyorsam o zaman sörf için güvenli bir sahildir! Bu yerde sörf yapmaktan korkmuyorum. (Ayağa kalkıp üzerini çıkartır) Ben bu kahrolası yerde sörf yapacağım. Ver şu telsizi asker. Güvercin 4, burası Duke 6. Şu ağaç hattının bombalanmasını istiyorum.
T
elsizden gelen ses: Büyük Duke 6 anlaşıldı, bekleyin.
Albay Kilgore: Onları taş devrine yolla evlat!
(Bir asker yanında yaralı bir bebeği olan Vietnamlı kadın ile Kilgore’a doğru gelir)
Albay Kilgore: Tamam, bırak şunla ilgileneyim. İndir şu silahını!
(Kilgore, bebeği kucağına alır ve Jimmy’yi çağırır, bu esnada telsizle ulaştığı uçaktan bombalamayı yapacak uçaklara bağlantı kurulur)
- Şahin 1-2
- Güvercin 1-3. Ormanlık bölgeye napalm istiyorlar, yapabilir misiniz?
- Anlaşıldı 1-3, hallederiz. Hedef nedir?
- Ağaçlar arasından gelen atışı bastırmamız gerekiyor.
- Anlaşıldı. Gidiyoruz.
- Güzel. Elinizde ne varsa atın.
Albay Kilgore: (Bebeği askere uzatır) Bunu benim helikopterimle hastaneye götür. Hayır, hayır, hayır. Onunla gitmelisin. Haydi! Yürüyün! Yürüyün! Çıkın buradan! Benim çocuklara söyle tahtamı getirsinler.
(Telsizden ses duyulur): Büyük Duke 6, burası Güvercin 1-3. Jetler dalışa hazır. Yaklaşık 30 saniyelik zamanınız var. Adamlarını geri çek ve siper alın. Patlama büyük olacak.
Albay Kilgore: Endişelenme. Bu bölgeyi hemen temizleriz evlat sen endişelenme. Ona şu şortlardan verin. Bunlar Hava Kuvvetleri’nden, ben ve benim çocuklardan bir hediye olsun.
(Sörf yapanları göstererek) Seni bununla orada görmek istiyorum.
(Napalm bombaları atılmaya başlar. Kilgore, Willard’a seslenir)
Albay Kilgore: Kokuyu alıyor musun? Kokuyu alıyor musun?
Yüzbaşı Willard: Ne?
Albay Kilgore: Napalm, evlat. Dünyada başka hiçbir şey böyle kokmaz. Sabahları Napalm’ın kokusuna bayılırım. Biliyor musun bir keresinde bir tepeyi 12 saat boyunca bombalamıştık. Her şey sona erdiğinde oraya yürüdüm. Bir tane bile pis kokan ceset bulamadık. Fakat koku, bilirsin. Şu benzin kokusu. Tüm tepede kokuyordu, zafer gibi. Bir gün, bu savaş sona erecek.

“Like A Virgin”in konusunu size söyleyeyim:
Şarkı kocaman ç.kü olan bir herifle düzüşen bir kızı anlatıyor.
Bütün şarkı büyük ç.kler hakkında bir mecaz.
Hayır, değil.
Sadece birkaç kere düzülmüş,çok hassas bir kızı anlatıyor.
Sonra günün birinde çok duyarlı biriyle karşılaşıyor..
Has.ktir… Saçmalıklarını git turistlere anlat.
Hikaye duyarlı bir erkekle karşılaşan sevimli bir kızın hikayesi değil.
Bunu “True Blue” konu alıyor.Kimse aksini söyleyemez.
“True Blue” hangisi? – Madonna’nın süper çıkış yapan şarkılarından biri.
Ben bile “True Blue”nun en azından adını biliyorum,hiç pop müziği dinlemediğim halde.
Bak keriz… hiç duymadım demedik heralde..Sadece hangisiydi diye sordum.
Madonna’nın dünyadaki en büyük hayranı olmadığım için özür dilerim.
Madonna’dan nefret ederim.
İlk parçalarını severim,”Lucky Star”, “Borderline”…
Ama “Papa, Don’t Preach” dönemine girdiğinden beri dinleyemez oldum.
Bırakın şimdi bunları.Ne diyeceğimi unutturacaksınız bana.
Bir şey anlatıyordum.Neydi?
Tabi ya,Toby şu Çinli kızdı.
Soyadı neydi? – O elindeki ne?
Eski bir adres defterim. Asırlardır giymediğim bir ceketimin cebinde buldum.
Toby.. Kahrolasıca soyadı neydi? – Neyden bahsediyordum ben?
“True Blue”nun duyarlı bir–
erkek bulan bir kız hakkında…
Fakat “Like A Virgin”in büyük ç.kler hakkında bir mecaz olduğunu söylüyordun.
“Like A Virgin”in konusunu anlatayım size.
Şarkı adeta bir düzüşme makinesi olan bir .mcık hakkında.
Yani sabah, akşam, gece gündüz düzüşüyor…
Bir ç.k daha, bir ç.k daha, bir ç.k daha bir daha, bir daha, bir daha, bir ç.k daha!
Kaç tane ç.k oldu? – Bir hayli.
Bir gün şu John Holmes tiplerinden biriyle karşılaşıyor.
Herif resmen “Kaçış” filmindeki Charles Bronson gibi.
Durmadan tüneller açıyor.
Ve kadın çok uzun zamandır hissetmediği bir şeyi hissediyor: Acı, büyük bir acı.
Chew? Toby Chew? Yo!
Canı yanıyor. Çok acı çekiyor.
Ve bu hayret verici.Düşünsenize, çoktan laçka olmuş bir kuku, daha önce binlerce kez düzüşmüş olmasına rağmen.
Fakat adamımız becerdiğinde, gerçekten acıtıyor.
Tıpkı ilk defada olduğu gibi
Anlıyor musunuz?Acıyı ilk defa hatırlatıyor…
bir düzüşme makinesine bakireliği anımsatıyor.
Bu yüzden parçanın adı “Like A Virgin.”

Dipçik not : Like a Virgin = Bakire gibi
Yazı bittiğinde “Lynyrd Skynyrd – Sweet Home Alabama” çalıyordu.

Bugün sizlerle bugüne kadar uzanan Tarantino-Rodriguez kankalığını “iki film birden” projesine kadar götüren önemli bir filmin repliklerini paylaşmak istiyorum.Evet,afişten de gördüğünüz üzere filmin adı : From Dusk Till Dawn.Tarantino’nun hem yazıp hem oynadığı,Rodriguez’inse yönettiği,günümüzde ender bulunan istismar filmlerinden.Bu iki yönetmenin de zaten B filmlerine ne kadar meraklı olduğunu pek çoğumuz bilmekteyiz (bkz. Grindhouse)

Bu filmi izleyen pek çok kişi anlam veremeyebilir,ya da saçma bulabilir.Ama eğer sıkı bir B filmi hayranıysanız bu filmi izlediğinizde muhtemelen çok eğlenmişsinizdir.Neyse filmi zaten başka bir ara inceleyeceğim.Şu an sadece replikleri sunuyorum huzurunuza.

Diyalog 1 :

-Afedersiniz…
-Ne?
-Bizi nereye götürüyorsunuz?
-Meksika’ya.
-Meksika’da ne var?
-Meksikalılar.

Diyalog 2 :

-Kanını tamamen içmeyeceğim.Kölem olacaksın.Çünkü değersiz bir varlık olduğunu düşünüyorum.Sokak köpeklerinin kanıyla besleniyoruz.Benim ayakçım olacaksın.Benim emrimde ayakkabılarımın tabanındaki köpek pisliğini yalayacaksın.Köpeğim olacağına göre yeni adın da Spud olacak.Köleliğe hoşgeldin Spud!
-Hayır sağol,zaten karım var!

Diyalog 3 :

-Seth,iyi misin?
-Harikayım Kate!Dünya benim istiridyem.Tabii biraz önce kardeşim vampire dönüştüğü için göğsüne tahta bir kazık sapladığım gerçeğini saymazsak.Üstelik ben vampirlere inanmam.Bu şanssız olay haricinde her şey mükemmel!

Diyalog 4:

-Şimdi hepimiz karşı karşıya olduğumuz şeyin vampirler olduğu konusunda hemfikir miyiz?Ya sen rahip?
-Vampirlere inanmam ama gördüklerime inanırım.

Diyalog 5:

-Hep Tanrı k.çımı öpebilir diyordum.Ama yarım saat önce hayat şarkımı değiştirdim.Çünkü dışarıdan içeriye girmeye çalışan her neyse doğrudan cehennemden gelmiş olduklarını biliyorum.Ve eğer bir cehennem varsa ve o aşağılıklar oradan gelebiliyorsa o zaman bir cennet de olmalı Jacob.Cennet olmalı.Sen hangisisin?İnancı olmayan bir rahip mi, yoksa Tanrı’ya hizmet eden cimri adi herifin teki mi?

Yazı bittiğinde “Suicidal Tendencies – You Can’t Bring Me Down” çalıyordu.