Takvimime şöyle bi bakıyorum, Eylül’ün 10′unda resmi mim mevsimine girmişiz. En az pastırma yazı ve samırsak kenyası kadar önemli bir tarih. Baktığım takvimin sakın geek takvimi gibi içi bir takım bilgisayar zırvalıklarıyla dolu kağıt topağı olduğunu sanmayın. Zati (Sungur) benim Türkiye Gazetesi takvimi harici takvim okuduğum, görülmemiştir. İhlas takvimi olarak da geçerdi bu takvim sanırım. Yeni takvim kısımlarıyla cemaati blogosfere kaynaştırmayı, irtica hareketlerini internet alemine Blog Action Day gibi organize olarak taşımayı düşünen bu takvim beni tutkuyla bağladı kendine. Tuvalet kapısının önüne asılmış bu güzide takvim, giriş ve çıkışta her daim dikkatimi çeker ve belki de yaprağının koparılabilir olduğunu unutturup beni tuvaleti bastırmış bi şekilde üzerindeki yazıları ayakta okumaya zorlar. Önemli günler arasında, o günün yaprağında mim başlangıç ve bitiş günlerini görebildiğimiz gibi, haftada birlik Cumartesi gününe denk gelen yaprakta da irticai faaliyetler üzerine Cübbeli Ahmet Hoca‘nın başlattığı mim dalgalarını görüyoruz. Sezona gerçekten güzel bir giriş yapmış açıkcası. Konu “Uyurken şeytan dürttüğü, ya da rüyanızda iş tutuştuğunuzu görüp, gerçel hayatta kamyon devirdiğiniz vakit banyoya sağ ayağınızla duhul eylediğinizde sadece boydan boya yıkandığınızda Allah katında temizlenmiş olur musunuz, yoksa illa ki yıkandıktan sonra üzerine her hareketin 3 kere tekrar edildiği gusül abdesti mi elzemdir? Bilemiyorum sevgili müminler, blogunuzda şunu da irdeleyebilirsiniz. Yalapşap yıkanıp, bir hışımla çıksak abdest yüzde kaç oranında kabul görebilir? Mimbazlar olarak da pası sevgili Fethullah ve Tayyip’e gönderiyorum.” Blogcuların parmaklarını/zihinlerini açması açısından pratik bir konu sunmuş olsa da bölücü hareket mimi çok yakında eylemlerine koyulacaktır.

Benim de içinde bulunmuş olduğum, kafir, putperest blogosfer kısmı da “Dinlinin hakkından imansız gelir” düsturunu radikal şeriatçılara kanıtlamak için bir kez daha eş zamanlı olarak mim mevsimini açmış. Açmış diyorum, çünkü ben organizasyon olaylarına elimi sürmem. Biri mim gömerse, ben de gömertir atarım tabii. Lakin geçen sene bir günde 4 mim gelmesiyle contayı sıyırmanın eşiğinden dönmüştüm. Garip bi meret, geldi mi dörder beşer geliyor. Halbuki Cübbeli Ahmet Hoca gibi daha organize olabilirsek daha başarılı olacağımıza inanıyorum. Bakınız, sevgili Tayyip son zamanlarda bizim camiadaki Blogger’ları toplamak için yeni bi numaraya başlamış. Kıllı börtlü erkek blogcuların, kendi amaçlarına en zıt düşen insanlar olduğunu bildiği için bi aralar Facebook’ta fenomen haline gelen “Ekşi sözlük yazarları bir biraya g.t verir” grubundan ve mantığından esinlenmiş olacak ki, damarımızda şol cennetin ırmakları gibi akan fenomen blogcu ruhundan yararlanıyor ve en bitirim 150 blogcu olan bizlerin adreslerimizi vermemiz durumunda gusül abdestini bütünleyen etek tıraşı için tıraş bıçağı seti göndereceğini söylüyor. Siyasi hareketlerine karşı isyanın en kuvvetli şekilde bloglardan başladığını ve bizlerden kurtulunca sorunları bertaraf edeceğini biliyor çünkü. Ey kıllı fenomen blogcular, sakın adresinizi 3. parti iktidarlara vermeyiniz. Bu, sevgili Tayyip’in blogcuların adreslerini öğrenip kafa göz indirme ve imhasına dayanan bir projedir. Deli deliyi görünce elbet zopasını saklar, lakin aramızda akl-ı selim blogcular varsa derhal “report phishing” tuşuna basmalarını rica ediyorum. Fakat ben “Stick Proof“um. Yani deli olduğum için zopa geçirmezim.

Kendi açımdan sezonun ilk siftah miminin konusu “En Başarılı Klip Arşivini Oluşturmak“. Çorbaya elbette tuz atacğımdır. Lakin bu tür yemekler, pişme sırasında tuzun guatra karşı iyi gelen iyotik özelliklerini yok ettiğinden ötürü, tuzumu çorbayı sofrada gördükten sonra üzerine eklemeyi uygun gördüm. Evet, biraz fazlacasına tuzlu olmuş gibi, o yüzden sulandırmakta fayda görüyorum. Zaten çorba dediğimiz şey sulak ortamlarda yetişen, yüzde 95′i sulak bir organizma değil midir? Şayet üniversite evindeyseniz çorbaların yüzde birini de arkadaşları içmesin diye içine tüküren en pislik herifin tükmüğü oluşturur. Hatta daha intikamcı üniversite arkadaşlarınız varsa evde “Madem bana yar olmadı, sana da yar etmem uleeen” diyip “Ya Allah narasıyla tükmükleştirilen yüzde 5′lik balgam solüsyonu oluşturur.

Mim konseptimizde ufak bi oynama yaparak evvel zamanların yegane anlayışı 2 film birden konsepti üzerine kurdum. O zamana yetişenler ya da bu zamanlarda Tepecik türü sokakta şeyinizi sıvazlayarak dolaşsanız insanların umrunda olmayan mekanlardan geçiş yapanlar/gönüllü gidenler bilirler. Günümüzde bu tür sinemalarda abazan ve bol sıvazlak seyirciler eşliğinde sadece zaman aşımına uğramış porno filmler oynasa da evvel zamanda bunun daha bi alt ve daha basit kolları olan istismar/B filmleri oynardı. Düşük bütçesi ve konusuzluğuyla seyircisine ne görsellik, ne de hikaye sunan bu filmler esasında sadece seyirciyi psikopatlaştırmaya yarıyordu. Zira filmlerin büyük bir çoğunluğunu kanın gövdeyi götürdüğü, cesur sahnelerden oluşa
n vampir, zombi filmleri ve özellikle kadınlara garezleri olan erkeklerin onları paramparça ettiği hayvani içgüdü coşturucusu filmler oluşturuyordu. Pekala klip aleminde de böyle bi konsept yakalayabilirim diye düşündüm ve aklıma gelen iki klibi şu an sunmaktan hiç de çekinmiyorum sevgili okurlar. “Nedir bu karılara gareziniz kardeşim?” diyerek üzerime Panter Emel’i sarmamanız amacıyla kadın istismarının arka planda kaldığı klipler bunlar.

1-) Agony Bag – Rabies is a Killer :

2-) Cradle of Filth – Burn in the Burial Gown :

Selam olsun Bolu Beyi’ne, selam olsun dolu beyine : Kupa K1z1, Ters Meditasyon

Yazı bittiğinde “Deep Switch – Silver Bullet” çalıyordu.

Televizyonunu sonrada açan arkadaşlar için kısaca torlamak toparlamak gerekirse Alamaailman Vasarat, Finlandiya‘nın topraklarından çıkmış avantgart enstrümental bir gruptur. Bi tabirin içine avantgart girdiği zaman o işe daha bi ilgiyle yaklaşmak lazım sevgili okurlar. Nitekim bu tür gruplar, sürekli yeni hazların, yeni deneyimlerin peşinde koşmaktadır. O kadar çok yenilikler, öncülükler üretirler ki, her seferinde yeni albümlerinde daha insan üstü performansa ulaşmaları beklenir. Ama Alamaailman Vasarat talebi her türlü karşılayabilen bir grup. Tabi ki talebi karşılamasını da sadece kendi çapında mühim bi kitleye ulaşmasına bağlayabiliriz. Yoksa bildiğiniz üzere çoğunluğa ulaşıldığı vakit, içinde “B.k atma kitlesi” olarak hitap ettiğimiz kitleye de ulaşılıyor. Yaklaşık 17 – 18 yaşındaki yeniyetmelerden oluşan bu kitle, sanki müzik konusunda skilmemiş bir tek kulaklarının arkası kalmışçasına meşhur gruplar hakkında boş boş atıp tutarlar. Eski ellilik altmışlık rockçılara sorsanız gıkları çıkmaz, ayıla bayıla dinlerler. Dinlediği müzikten bile bihaber olan bu genç güruhunun içinden bu ülkeyi sahiplenecek, çözümün bişeylere b.k atmak olmadığını anlayacak insanlar çıkacak mı acaba merak ediyorum. Ben bunu yaparım diyemiyorum. Liderlik vasfım da yoktur zaten. Ama birinin sahneye çıkma vakti yaklaşıyor.

Türklerin yemeğe bakış açısı pek çok ülkeye göre apayrıdır. Mesela bizde yapmacıktan bi yemek paylaşma isteği hareketi vardır. En güzel yemeklerin yapıldığı, böreklerin açıldığı zamanlarda illa ki çat kapı biri çıkagelir. Münasip bi yerinde koku sensörü varmışçasına, ama yeni doğmuş bi mahlukat kadar da çevresinden habersizcesine. Kapıda bi iki laklak yapma ayağına kendisini zorla içeri buyur ettirir. E, haliyle yediklerimizi görünce de mecburiyetten, kimimiz ağız kenarıyla, kimimiz de yüksek bir sesle “Buyur, al bir parça” der. Ama buradaki en önemli ortak payda, iki ses tonuyla da paylaşıma açılan insanın vicdan azabı çekmesidir. “İnşallah almaz Allah’ım, inşallah bir dilim fazladan yerim” isteği devridaim eder sürekli beyninde. Lakin aslında 2 taraf da bu teklifin reddedilmeyeceğini biliyordur. Taze açılmış bir börek teklifi, çoğu zaman Don Carleone’ninkilerden bile daha reddedilemeyesidir. Bu şekilde sürekli çok sevdiğimiz yemekleri bir parça eksik yeriz. Çünkü illa ki biri çıkagelir. Dikkat edin, bu adamlar hiçbir zaman siz kereviz yediğinizde eve gelmezler. Diyelim ki geldiler. O içinizdeki “Lütfen biri şu iğrenç yemeği yesin de ben bi gidip sucuklu yumurta yapıp bana bana yiyeyim.” dileğini gerçekleştirecek birini asla bulamazsınız. “Aa, kereviz mii? Ben de biraz önce aynısından yemiştim. Yememiş olsaydım gerçekten yerdim, sağolun. Bi de tıka basa dolu midem. Başka bişey olsaydı yine yiyemezdim.” İşte o anda Allah ne verdiyse, bütün zulayı masa altından çıkarıp gözünün önünde için sızlamadan hapır hupur yiyecen böreği. O denyolar da kötü gün komşusu olmayı öğrenene kadar zırnık yiyemeyecekler.

Bir Vasarat alametifarikası olan Kebab Tai Henki de aslında biz Türklerin bilinç altındaki bu yemek paylaşmama tutkusu üzerine giden bir film. Klibin adında da sınırlar son derece kesin çizgilerle çekilmiş: Kebap ya da ölüm! Savaş çanları çaldıran bir tabir. Ortada mevzubahis bir muharebe var, ama zihinsel anlamda. Tam bir sinir savaşı. Elinizdeki döneri, ya da herhangi lezzetli bir yiyeceği yerken, tanıdık çıkmasın da ucundan paylaşmak zorunda kalmayayım baskısının verdiği harabiyet.

Klibin başında karakteristik bıyığı ve saçıyla her halinden bir Osmanlı erkeği olduğu belli olan bir adam ve sonrasında mekanda raks eden bir dansöz gözüküyor. Dans pisti tam anlamıyla Türkler için hazırlanmış gibi. At – avrat – silah üçlememizi yeni bir boyutta birleştirerek adam – dansöz ve kebap yapıyorlar. Bol kepçe bi şekilde elleriyle döneri tabağına dolduran adamın, bir anda kaçmaya başlamasıyla birlikte müzik tavına geliyor ve film başlıyor. Absürd kahramanımız kendine klip boyunca sürekli saklanıp dönerini mideye indirecek zula arasa da, peşinden kovalayan, her delikten çıkan Alamaailman Vasarat elemanlarının çalgılarından kurtulamıyor. Bu bir müzik klibi olduğu için adam her enselendiği sekansta çalgılarla uyarılıyor. Çalgılarla sürekli birşeyler diyorlar adama. Muhtemelen “Ya kebabı verirsin, ya da dalağını deşer, bağırsaklarını aşağı dökeriz” türünde sözler bunlar. İyi niyetli olduklarını sanmıyorum. Her enselenme kısmında grubun elemanlarının yüz ifadesi de bunu anlatıyor açıkçası. Hele bir araba kovalamaca sahnesi var ki, ufacık araba giderken hala içinde müzikle adama seslenen Vasarat’ı görünce yüzünüzde güller açıyor.

Her anlamıyla bir ustanın elinden çıktığı belli olan bu klipten bir kısa filmden aldığınız tadın aynısını alıyorsunuz. Tabi ki bu bir tesadüf değil. Grubun ince eleyip, sık dokumasının ve yönetimi iyi kişilerin eline vermesinin sonucu. Aynı zamanda jeneriği gördüğünüzde de bu savı bir kez daha doğruluyorsunuz. Yemek ve eğlence kültürümüze bu güzel göndermeler, süper bir müzik, harikulade bir yönetim. Bu birleşen etkenlerin hepsi bu klibin defalarca izlenmesini sağlıyor bizim için. Bir de “Çanına ot tıkama” tabirinin daha ileri jenerasyonu olan “Trombonuna döner tıkama” eyleminin tatbikini görmek, klibi unutulmazlar arasına sokuyor. Sonuçta bi daha ne zaman bir Finlinin ya da başka bir ırkın insanının gözünden birinin trombonuna döner sokabilirsiniz ki?

Esasen dalga geçtiği şarkılar gerçekten önemli olsa dahi, sözlerinde ve kliplerinde kullandığı üstün zekası hiçbir zaman sanatçıların altında ezilmiyor. Bu ezim bazlı şarkı ve kliplerden en iyisi şüphesiz Nirvana’yla ve birincil olarak Kurt Cobain’le dalga geçtiği Smells Like Nirvana. Nirvana’nın klibinin orjinal halinin bile aşırı derece komik durduğunu düşünürsek, bu klibin ortadan yarma potansiyeline sahip olduğunu söylemek yalan olmaz. Nitekim öyle de oluyor. Klibin hedefleri arasında en önemlisi, sözlerin de bütününü kaplayan, Kurt Cobain’in sümsük duruşu ve ağzından çıkan, lakin içi bilyeyle doluymuş gibi anlaşılmayan sözler. Bu bilye olayı görsel olarak da klibimize tezahür ediyor. Bunun yanında hademenin orjinal klipteki komik davranışları, aynı hademe tarafından geyik klibinde daha da komikleştiriliyor. Buradan da aslında bu klibin savaş değil, salt eğlence amaçlı çekildiğini anlayabiliyoruz. İlk klipteki saçma sapan hareket eden insanlar bu sefer iyice çığrından çıkarılmış. Herkes birbirinin kolunu, bacağını, kafasını kopartıp sağa sola fırlatıyor, gitarlar lastik gibi esniyor, davulcumuzun manyak hareketleri duble aymazlaşıyor. Lakin Yankovic ağzına doldurduğu suyla gargara modunda solo attığı zaman hepsi bu mükemmel solonun gerisinde kalıyor ve müzik tarihinin en ilgi çekici sololarından birine şahit oluyoruz. Anlatmaya kalkınca anca bu kadar oluyor. İzleyince bunun gibi birçok noktaya tanık olacaksınız. Alacağınız lezzeti iki katına çıkarmak adına önce buradan orjinalini izleyin, akabinde aşağıdaki videoyu izleyince de klibin neredeyse eşelenmemiş hiçbir yerinin kalmadığını görecek ve hafif bi Weird Al Yankovic hayranlığı kazanacaksınız.

Harun Aydın’a Weird Al Yankovic’ten ötürü bir kez daha teşekkür ediyorum

Electric Six öyle bi gruptur ki,hem diskocuları hem de rockçıları kolayca coşturabilir.Bunun sebebi de basit,ama çoğu grup için riskli olabilecek formül.80′lerin,90′ların o meşhur disko tonlarını rockla harmanlayarak çok güzel melez türler çıkarmışlardır.İnsanın harbiden hem dans edip,hem kafa sallayabiliritesi gelebiliyor bu grubu dinlerken.Diskoyla rock kırması dedik,bu yüzdendir ki şarkılarında bol bol cinsellik içermektedir.Cinsel içerikli olduğunu şarkılarını dinlemeden,adlarına bakarak bile anlayabiliriz.Vibrator ,Naked Pictures of Your Mother veya Gay Bar gibi.Ama tabi bunların hepsi eğlenceden ibaret ve fazla da ciddiye alınmaması gereken şeyler.Hani bar ortamını pek sevmem ama bu elemanlar bi bar konserine gelse,kesin giderim diye düşünüyorum.

Birazdan aşağıda tanışacağınız video,grubun en meşhur şarkılarından “Danger!High Voltage!“‘ın klibi.Gerek High Voltage nakaratlarında cinsel hassasiyet gösteren organlarının ampulle aydınlanması,gerekse yerli yersiz,geyik üstünde veya ayakta sevişmeleriyle tam bir kült klip.Kadına kameranın her dönüşünde mahallenin cadaloz kadısı gibi “Danger Danger” demesi ise klibin spesifikliğini arttıran diğer bir etken.Neyse,oynatalım Uğur’cuğum.

Yazı bittiğinde “The Chuck Norris Experiment – Move Like a Machine” çalıyordu.

Geçenlerde internette gezerken bi şekilde L.e.s.s. isimli Türk grubunu bulmuştum.Daha doğrusu sadece “Beni Aldığında” isimli şarkılarını buldum.Gerçekten çok eğlenceli bir şarkı.Emrah Ablak‘ın bütün çizimlerini elcağızlarıyla yaptığı klibiyle çok daha anlamlı bir hal alıyor.Çok net hatırlarım,ilk dinlediğimde şarkı acayip hoşuma gitmişti,bi de duygu yoğunlaşması hali vardı belli sebeplerden,5-6 kere izlemiştim bu klibi.Ondan sonra Gmail’imin arşive attım.1 yıldır görmüyordum.Birden aklıma geldi,size sunayım dedim.Grup hakkında hiçbir bilgim yok.İnternette bilgi bulamadım daha doğrusu,pek de aramadım.Amatör bir grubun güzel bir başarısı diye düşündüm.Ama bu klibi ve şarkıyı bir gün meşhur edebilirlerse meşhur olma ihtimalleri yüksek gibi geliyor.Ne de olsa Türkiye bir şarkılık şöhretlerin mezarlığı değil mi?Bi de bunlar denesin şanslarını…

Baskıyı durduruuuun! : Ben bakmayalı internette hakkında bilgiler oluşmuş.Myspace bile yapmış babalar.Şurdan alayım sizi.

Onlar kendi ürettikleri çöplüğün içinde debelenedursun,ben rotamı İtalya‘ya çeviriyorum.Bildiğimiz üzere İtalyan’larla aramızda gensel olarak da toplumsal olarak da aşırı miktarda benzerlikler var.Ama bu benzerliklerin hepsi kötü şeylerde var.(bkz. Europe Vs. Italy)

Bu albümü dinlediğim zaman İtalyanların bizden çoktaaan (en azından) bir adım önde olduklarını kabullenmek zorunda kaldım.Kaldı ki bu New Trolls adını verdiğimiz İtalyan yiğitleri ortalığı 60ların ortalarında sallamaya başlamış.Sorarım size,Türkiye’den hangi şarkıcı bütün dünyayı sallayacak bi albüm yapabildi şu vakite kadar?Hangi grup stiliyle bütün dünyayı etkileyip yeni bir stile yol açtı?Söyleyemezsiniz efenim,yok ki.Bizim müziğimiz daha M.Ö 1.000.000 yıllarında dolaşıyor.Ağzını açıp,böğürenin müzik yapmasından ibaret olay.

New Trolls;Vittorio De Scalzi (Gitar,Vokal),Nico Di Palo (Gitar,Vokal),Mauro Chiarugi (Klavye),Giorgio D’adamo (Bas,Vokal),Gianni Belleno (Davul,Vokal) isimli muhteşem sanatçılardan oluşan safkan İtalyan bir grup.Elimdeki albümleri Concerto Grosso I 1971 yılında çıkmış ve grubun diskografisindeki en sağlam albüm olma ünvanına sahip.Grubun albümündeki yarattığı en büyük stil ise Classic müzik ile Rock müziği sentezleyip ortaya bambaşka güzellikte yeni bir tür kırması çıkarması.Farklı farklı tempolardan oluşuyor ve her tempoda apayrı duygular anlatılıyor.Tempo : Shadows ve Nella Stanza Vuota,Improvvisazioni Dei New Trolls Registrate in Diretta en sevdiğim şarkıları.Zaten albüm sadece 5 şarkıdan oluşuyor.Tahmin edebileceğiniz gibi 5. şarkı uzun.20 dakika sürüyor ve içinde mükemmel geçişler içermekte.Bir In the Garden of Eden kepazeliğinde 17 dakika aynı davul vuruşuyla gitmiyor anlayacağınız.

Müziğin altın yıllarında çok güzel eserler veren bu grup,sanırım İtalyan olduklarından dolayı yeteri kadar meşhur olamadı.Hele ki ortalıkta Pink Floyd’ları,Zeppelin’lerin geçtiği 70′lerde insanlar dışarıya bakamayacak kadar hipnotize olmuştur.Ama zararın neresinden dönülürse kardır derim ben.

MUHTEVİYAT : 1.Tempo : Allegro , 2.Tempo : Adagio , 3.Tempo : Cadenza – Andante Con Moto , 4.Tempo : Shadows , 5.Nella Stanza Vuota,Improvvisazioni Dei New Trolls Registrate in Diretta

Yazı bittiğinde dün akşamdan beri hastası olduğum şarkı,Khan-Space Shanty çalıyordu.

Yan resimdeki bu denyo,1994 yılında kurulan Alman ekolü grup Rammstein’ın solisti Till Lindemann‘dan başkası değil.Grup adını 1988 yılında 70 kişinin ölümüne sebebiyet veren bir uçak kazasından alıyor.Rammstein adındaki şarkılarında da bu durumu betimlemektedirler adeta.

Kendileriyle Almanca öğrenirken tanıştım.Böyle kaba bir dili,metal müziğe uyarlayıp,bir marka olmaları gerçekten ne kadar başarılı bir grup olduklarının kanıtı.

Sadece garip ya da güzel sahne performanslarını yayınlarım diye söylemiştim size.Ama beni dinlemediniz.Şimdi acıların kuyusunda yanma zamanı,zındıklarla baş etme zamanı.Grubumuzun çok romantik bir şarkısı vardır “Bück Dich” adında.Nazikçe çevirisini yapmak gerekirse “Eğil” anlamına gelebilir.Tabi keşke bu kadar nazik bir tabir olabilseydi.Az sonra aşağıda izleyeceğiniz bir konser performansı,ilk izlediğimde beni harbiden hayretler içinde bırakmıştı.Şarkının,sözlerinin hakkını vermek diye buna derim.Ayrıca böyle bir performansa nasıl izin veriyorlar,ona da hayret etmiyor değilim.Siz performans karşısında nasıl tepki vereceksiniz bilmem ama benim gördüğüm en aykırı konser performansı.

Ayrıca şunu da söyleyeyim,performansın içinde,”kaka,ayıp,ı-ııh,tüüü” diyebileceğiniz türden sahneler mevcuttur.Şimdiden söyleyeyim.Her ne kadar benim de pek takdir etmediğim bir performans olsa da görmeye değer.Yalnız dediğim olay 3. dakikada başlıyor,harbiden izlemek istiyorsanız biraz sabretmeniz lazım.Metal dünyasının kanı bozuk ne diyebilirim ki (Biliyorum,875 kere performans dedim)

Yazı bittiğinde “Lake of Tears – The Homecoming” çalıyordu.

Ama illa ki istisnalar oluyor.Her klibi,her performansı aynı kefeye koyamayız ya.Motörhead‘in kadim kankası Girlschool‘la yaptığı Please Don’t Touch coverı da bu mükemmel performanslardan biri.Motörhead harbiden ballı grup.Kaç tane grubun böyle hatunlardan oluşan,aynı tarzı soluyan yoldaşları olur ki?Her hatun bi groupie olabilir ama headbanger olmak yürek ister.Girlschool,Motörhead tarafından meşhur edildi ama sonrasında birlikte konserleri,performansları oldu.Ama hiçbiri bu şarkı kadar eğlenceli ve mükemmel olmamıştır sanırım.Grup elemanları (Özellikle Motörhead’in davulcu yardı beni ) birlikte ne kadar eğleniyor baksanıza.

Yazı bittiğinde “The Who – Squeeze Box” çalıyordu.